قاصدک دل از آدم ها که کندي سبک بال خواهي بود . سنگيني آرزو هاشان را متحمل نخواهي شد. و ديگر تو را براي دستيابي به آرزوهاشان نخواهند خواست . قاصدک، زندگي بهاري است که زود زمستان مي شود. بايد از روييدن گل از پرواز پرستو و دويدن هاي آهو لذت برد. آدم ها را به آدم ها واگذار. 

استوره زندگيش بود. وقتايي که مي خواست اداي آدماي با محبت و فروتن رو در بياره در حالي که خيلي سختش بود، هميشه به گلنار فکر مي کرد. وقتي مي خواست به روي آدمايي که آزارش داده بودن لبخند بزنه ، به گلنار قکر مي کرد. وقتي مي خواست از چيزي که ناراحتش کرده حرف نزنه به گلنار فکر مي کرد.

گلنار هميشه خيلي ساده از پس فشارها بر ميومد، گاهي وقتي خيلي ساده نمي تونست مثل اون باشه اشک توي چشماش حلقه مي زد.

 

شکوفه يه موقعي يه گلدون داشت، پپپپپپپپر از گل هاي ريز صورتي. حوالي آخر تابستون گل هاش ريخت، همش. البته خيلي طبيعي بود براي شکوفه ولي همچنان به اون ساقه خشکيده و بي برگ آب ميداد. ديگه تقريبا به عادت تبديل شده بود براش ... از اون گلدون قطع اميد کرده بود فقط به خاطر بقيه گل ها آبش ميداد. باوجود اومدن يه بهار بازم گلي و برگي به ساقه نزد. اما شکوفه باز بش آب داد، خيلي يادم نمياد از سر عادت بود يا دلسوزي اما امسال گلدون بي برگ و بار 3 ساله گل داد. امسال باز ميشه يه گلدون پپپپپپپر از گل هاي صورتي.  

به نظرم بهترين راه خالي کردن ناراحتي هام نوشتنشون تو يه تيکه کاغذه.يه زماني زياد مي نوشتم و راحت فراموش مي کردم و پر از انرژي مثبت بودم ابن روزا اما انگار از زمين و زمان به خاطر تنهايي و بي تفاوتي که مي بينم شکايت دارم.خودم فکر مي کنم دارم تلاش مي کنم با آدما در تماس باشم اما ازشون دورتر مي شم تو دنياي تلگرامي اين روزها هم اصلا جايي براي خودم تو خيلي گروهها نمي بينم اما ابن آدم ها و دنيا نيست که با من قهر کرده فقط خودم هسم که بايد عوض بشهکاغذ فراموش شده من سلام، کمکم کن تا به روزهاي پروانه اي برگردم